(ارس (فرهنگی,اجتماعی

برخیزم و عزم بادۀ ناب کنم

رنگِ رخ ِخود،به رنگ عناب کنم

این عقل فضول پیشه را مشتی می

برروی زنم،چنانکه درخواب کنم

//////////////////////////////////////

تا چند اسیرعقل یکروزه شویم

دردهرچه صدساله،چه یکروزه شویم

دردِه تو به کاسه می ازآن پیش که ما

در کارگه کوزه گران کوزه شویم

//////////////////////////////////////////

ماییم که اصل شادی وکان غمیم

سرمایۀ دادیم و نهاد ستمیم

پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم

آینۀ زنگ خورده وجام جمیم

/////////////////////////////////////////

من می زبرای تنگدستی نخورم

یا از غم رسوایی ومستی نخورم

من می ز برای خوشدلی می خوردم

اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم

/////////////////////////////////////////

من بی می ناب زیستن نتوانم

بی باده کشید بار تن نتوانم

من بندۀ آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر ومن نتوانم